Sevgi Uğruna Yapacağım Zor Şeyler

İlk kez kızımı kucağıma aldığımda, yeniden doğdum. Ona baktım ve direk ‘’Onun için her şeyi yaparım ‘’ diye düşündüm.

Bebek beklerken günlük hayatımda ciddi değişikliklere yol açacağını biliyordum ama beni kişisel olarak ne kadar değiştirebileceğini hiç bilmiyordum. Birkaç yıl önce ilk kez anne olduğumda beni çok şaşırtan yeni şeyler keşfettim. İlk olarak bir hemşirenin elime bebeğimin kullanılmış bebek bezlerini takip etmeye yarayan bir broşür tutturduğunda başladı.Öyle bir şey olduğunu bile bilmiyordum. Bebek bezi sayacı yeni ebeveynlere bebeklerinin yeterince süt alıp almadığını anlamalarına yardım ediyor.

Broşür yeni doğmuş bebeklerin dışkılarının görünüşünü renk ve dokusuna kadar her şeyi detaylıca tanımlıyordu.Bu fazla değil miydi ? İstisna bi durum muydu ? Hayır. Birden her şey konusunda sorgulayıcı hale geldim. Emin olmak için ‘’Bebek dışkısı rengi ‘’ yazıp direk Googgle’da aradım. Kendimi internet sayfaları arasında kaybolmuş buldum.

Her günün sonunda, not aldığım işaretleri sayıyordum ve bir sorun olmadığını görüp rahatlıyordum. Bazı günler fazladan bir bebek bezi çıkıyordu ve ilginç bir şekilde gururum kabarıyordu.

Ve eşime durmadan soruyordum. ‘’ Bu sefer dışkısı sarı mıydı?’’ , ‘’ Hardal rengi miydi ya da macun gibi miydi ? ‘’

‘’ Hımmm, sarımsı macun gibiydi. ‘’ benzeri cevaplar veriyordu.

Bu tüpten onun sümüğünü içime çektiğimde , ağzım sadece basit bir filtreyle korunuyordu ve bu anın muhtemelen yaşadığım en zor annelik anı olduğunu biliyordum.

Bazı olması muhtemel şeyler için uyarılmış olmalıyım çünkü bebeğimi doğurmadan önce bir sürü bez hediye almıştım. ‘’ Neden bu kadar ihtiyacım olsun ki’’ diye merak ediyordum. Artık cevabını biliyorum. O bezlerinden de öte, çoğu tişörtüm süt lekesi falan oldu. Hatta kustukları da oldu ; onlar çirkin olmaktan da öte korkunçtu.

Çişi, kakası, kusmuğu , salyası, burnunu silmesiyle falan anneliğin en berbat kısımlarını atlattığımı düşünmüştüm. Bunları derken bebeğim ilk kez soğuk algınlığına yakalandı. Tüm gece onunlaydım, minik burnu açılsın diye buhar banyosu yaptım , durmadan ateşini ölçtüm. Ama asıl beni üzen kısım tıkanıklık yüzünden nefes almakta zorlanmasını görmekti. Nefesini açmak için kullandığımız aletten nefret ettiğinden ona yardım etmekte de güçlük çekiyordum.

Derken ‘’Nose Frida’’ diye bir alet buldum. Bunu kullanırken dikkatli ve nazik olmak gerekiyordu. Çünkü bebeğin burnuna genişçe bir tüp yerleştiriyorsunuz. Uzun yumuşak bir tüp ve diğer ucundan içinize çekmeniz gerekiyor. Kız kardeşim gelip beni, bunu ilk defa yapmaya çalışırken gördüğünde ‘’Ooo, bu ancak bir annenin yapabileceği bir şey! ’’ dedi.

Ve son derece haklıydı!

Bu tüpten sümüğü içime çektiğimde , ağzım sadece basit bir filtreyle korunuyordu ve bu anın muhtemelen yaşadığım en zor annelik anı olduğunu biliyordum. Bu muhtemelen diğer anneler için de zor olmalıydı. Tüpten gelen höpür höpür korkunç sese rağmen , kendimi acayip derecede memnun hissediyordum çünkü bebeğimi rahatlamış görmüştüm.

O anda artık biliyordum; ben bir anneydim.

O gün ilk defa rahat nefes aldığında, nihayet ikimiz de rahat bir şekilde uykuya daldık.

Bebeğime senin için her şeyi yaparım dediğimde, gerçekten yaparım .

http://mom.me/blog/17527-gross-things-i-do-love/